---

درگیری‌های نظامی اسفند ۱۴۰۴ (فوریه-مارس ۲۰۲۶) در غرب آسیا، نه‌تنها یک تحول ژئوپلیتیک، که نمایشی شوم از کاربرد جنایت‌بار هوش مصنوعی در خدمت ماشین جنگی آمریکا و رژیم صهیونیستی بود. این عملیات — که با نام‌های فریبندهٔ «اپیک فیوری» از سوی آمریکا و «شیر خروشان» از سوی اسرائیل علیه ایران اجرا شد — به‌عنوان نخستین «تجاوز تمام‌عیار هوش مصنوعی» ثبت شد: نخستین بار بود که سامانه‌های هوش مصنوعی، نه به‌عنوان ابزار پشتیبان، که به‌عنوان اهرم اصلی تصمیم‌گیری برای کشتار، هدف‌یابی خودکار و اجرای حملات کور علیه ملت ایران به کار گرفته شدند. هم‌زمان، حملهٔ عامدانه به مرکز دادهٔ دانشگاه صنعتی شریف، چهرهٔ واقعی دشمنان علم و پیشرفت ایران را آشکار ساخت و ثابت کرد زیرساخت‌های محاسباتی و علمی این کشور، اکنون هدفی راهبردی در جنگ هیبریدی دشمنان محسوب می‌شود.

۱. عملیات اپیک فیوری: کالبدشکافی یک جنایت جنگی الگوریتمی

در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ (۹ اسفند ۱۴۰۴)، آمریکا و رژیم صهیونیستی در اقدامی تجاوزکارانه، حملات هماهنگی را علیه خاک ایران آغاز کردند. آنچه این عملیات را از تمامی جنگ‌های پیشین متمایز می‌کرد، نه برتری نظامی مشروع، که «سرعت تصمیم‌گیری جنایت‌بار» بود: در ۱۲ ساعت نخست، نزدیک به ۹۰۰ هدف — عمدتاً زیرساخت‌های غیرنظامی و مراکز حساس — منهدم شد و در ۲۴ ساعت اول، بیش از ۱۰۰۰ نقطه مورد اصابت قرار گرفت؛ نرخی که حاصل یک «فشرده‌سازی تصمیم» (Decision Compression) ماشینی و خروج انسان از چرخهٔ نظارت اخلاقی بود.

۱.۱ معماری سامانه: Maven و هم‌گرایی مدل‌های زبانی در خدمت کشتار

هستهٔ فنی این تجاوز را سامانهٔ «میون» (Maven) تشکیل می‌داد — پلتفرم نظامی هوش مصنوعی که وزارت جنگ آمریکا آن را در چارچوب «استراتژی شتاب هوش مصنوعی» در ۱۲ ژانویه ۲۰۲۶ توسعه داده بود. نوآوری اصلی Maven، ادغام یک مدل زبانی بزرگ تجاری (Claude از شرکت Anthropic) در هستهٔ تحلیل اطلاعاتی آن بود. آمریکا با فشار بر شرکت Anthropic، «محافظ‌های ایمنی» مدل Claude را برای کاربرد نظامی حذف کرد — اقدامی که نشان‌دهندهٔ بی‌اخلاقی مطلق واشنگتن در به‌کارگیری هوش مصنوعی برای اهداف جنایت‌کارانه است. با حذف این محدودیت‌ها، مدل مستقیماً برای شناسایی و پیشنهاد اهداف انسانی و زیرساختی ایران به کار گرفته شد.

۱.۲ فشرده‌سازی حلقهٔ تصمیم و حذف عمدی نظارت انسانی

در دکترین نظامی سنتی، حلقهٔ OODA (مشاهده، جهت‌گیری، تصمیم، اقدام) چارچوبی زمان‌بر و مستلزم قضاوت انسانی بود. اما در عملیات تجاوزکارانهٔ اپیک فیوری، هوش مصنوعی این حلقه را چنان فشرده کرد که عملاً امکان مداخلهٔ معنادار انسانی را از میان برداشت:

• مشاهده و تحلیل خودکار (Automated ISR): سامانه‌های هوش مصنوعی، داده‌های هزاران حسگر را پردازش کرده و الگوهایی را شناسایی می‌کردند که هدف‌گیری غیرنظامیان را تسهیل می‌نمود.
• تولید خودکار فهرست اهداف (Automated Target Generation): مدل Claude در ۲۴ ساعت نخست، بیش از ۱۰۰۰ هدف عملیاتی را شناسایی و پیشنهاد داد — حجمی که حذف انسان از فرآیند تصمیم‌گیری را به‌وضوح نشان می‌دهد.
• اجرای هماهنگ (Synchronized Execution): الگوریتم‌ها توالی حملات را برای بیشینه‌سازی تخریب و کمینه‌سازی امکان واکنش ایران بهینه‌سازی کردند.

نتیجه، نرخ عملیاتی جنون‌آمیزی بود که در آن یک سلول ۲۰ نفره، جایگزین ۲۰۰۰ پرسنل انسانی شد، اما این «کارایی» بهایی هولناک داشت: فرسایش کامل نظارت انسانی و افزایش تصاعدی تلفات غیرنظامی.

۱.۳ نخستین اقرار به کشتهٔ غیرنظامی ناشی از حملهٔ مبتنی بر هوش مصنوعی

در ۱۰ مارس ۲۰۲۶، تحقیقات سازمان Airwars و روزنامهٔ ایندیپندنت، ارتش آمریکا را وادار کرد برای نخستین بار رسماً بپذیرد که یک غیرنظامی بی‌گناه در حمله‌ای با کمک هوش مصنوعی کشته شده است. این اقرار، مهر تأییدی بر جنایت جنگی نیروهای آمریکایی و صهیونیستی در ایران است. این پرسش بنیادین اکنون در برابر وجدان بشریت قرار دارد: چه کسی مسئول مرگ یک غیرنظامی است وقتی تصمیم به حمله، نه توسط یک انسان، که توسط یک مدل آماریِ آموزش‌دیده برای کشتن گرفته شده است؟ پاسخ روشن است: آمریکا و رژیم صهیونیستی.

۲. حمله به مرکز دادهٔ دانشگاه صنعتی شریف: هدف‌گیری علم و آگاهی

در ۶ آوریل ۲۰۲۶ (۱۷ فروردین ۱۴۰۵)، جنگنده‌های متجاوز آمریکایی-صهیونیستی، مرکز دادهٔ دانشگاه صنعتی شریف — قلب تپندهٔ پژوهش و فناوری هوش مصنوعی ایران — را هدف قرار دادند. این حمله که عمداً ساختمان‌های مجاور از جمله مسجد و آزمایشگاه‌های علمی را نیز ویران کرد، به‌گفتهٔ دکتر مسعود تجریشی، رئیس دانشگاه، «هدف‌گیری عمدی زیرساخت علمی کشور» بود.

۲.۱ منطق خصمانه: چرا یک مرکز داده دانشگاهی هدف قرار گرفت؟

این جنایت در چارچوب دکترین شوم «هدف‌گیری زیرساخت محاسباتی دشمن» (Targeting Adversarial AI Compute) تحلیل می‌شود. آمریکا و اسرائیل که توان مقابله با پیشرفت‌های علمی ایران را ندارند، به تخریب فیزیکی زیرساخت‌های دانش‌بنیان روی آورده‌اند تا مانع جهش فناورانهٔ ملت ایران شوند. تحلیل‌ها نشان می‌دهد این حمله سه هدف راهبردی داشته است:

1. مختل‌سازی توان دفاعی مشروع ایران: تلاش برای کور کردن حلقهٔ OODA ایران و جلوگیری از پاسخ به تجاوز.
2. ارسال پیام ارعاب: اعلام اینکه هیچ زیرساخت علمی و غیرنظامی‌ای از گزند دشمنان مصون نیست.
3. ایجاد شکاف در توسعهٔ بلندمدت فناوری ایران: تخریب سخت‌افزارهای آموزشی و استنتاج برای متوقف کردن پیشرفت علمی کشور.

نکتهٔ مهم آنکه ایران در دفاع مشروع خود، در ۱ مارس ۲۰۲۶ با پهپاد به مراکز دادهٔ AWS در امارات و بحرین — که به‌عنوان پایگاه پشتیبانی لجستیک متجاوزان عمل می‌کردند — حمله کرد و خدمات بانکی و پرداخت وابسته به ماشین جنگی دشمن را برای بیش از ۲۴ ساعت مختل ساخت. این اقدام، پاسخی قانونی و متناسب در چارچوب دفاع از حاکمیت ملی بود.

۳. داده‌های فنی و عملیاتی

جدول زیر ابعاد کلیدی نخستین «جنگ الگوریتمی تجاوزکارانه» را خلاصه می‌کند:

شاخص	داده/وضعیت
تاریخ شروع تجاوز	۲۸ فوریه ۲۰۲۶ (۹ اسفند ۱۴۰۴)
نام عملیات متجاوزان	اپیک فیوری (آمریکا) / شیر خروشان (رژیم صهیونیستی)
سامانهٔ اصلی هوش مصنوعی متجاوزان	Maven + Claude (Anthropic) با حذف مهارهای ایمنی
اهداف منهدم‌شده در ۱۲ ساعت نخست	~۹۰۰ هدف (عمدتاً غیرنظامی و زیرساختی)
اهداف منهدم‌شده در ۲۴ ساعت نخست	>۱۰۰۰
نرخ هدف‌یابی به ازای هر افسر متجاوز	۸۰ هدف در ساعت
کاهش زمان چرخهٔ هدف‌یابی	از چند روز به چند ثانیه (حذف کامل نظارت انسانی)
نخستین اقرار به کشتهٔ غیرنظامی با AI	۱۰ مارس ۲۰۲۶ (جنایت جنگی ثبت‌شده)
حمله به مرکز دادهٔ دانشگاه شریف	۶ آوریل ۲۰۲۶ (۱۷ فروردین ۱۴۰۵)
حملهٔ دفاعی ایران به پایگاه‌های AWS	۱ مارس ۲۰۲۶ (دفاع مشروع در برابر تجاوز)
کل اهداف منهدم‌شده توسط متجاوزان	>۱۳,۰۰۰

۴. پیامدهای راهبردی: تولد «جنگ الگوریتمی» و مسئولیت حقوقی متجاوزان

عملیات‌های فوریه-آوریل ۲۰۲۶ را باید «لحظهٔ سقوط اخلاقی» آمریکا و رژیم صهیونیستی در تاریخ جنگ دانست. سه پیامد راهبردی این تحول عبارت‌اند از:

• پایان عصر تصمیم‌گیری انسانی و آغاز مسئولیت‌گریزی: فشرده‌سازی حلقهٔ OODA نشان داد متجاوزان عمداً انسان را از چرخهٔ تصمیم حذف کرده‌اند تا مسئولیت جنایات خود را به گردن الگوریتم‌ها بیندازند. این امر، چارچوب‌های حقوقی بین‌المللی را به چالش کشیده و ضرورت محاکمهٔ فرماندهان آمریکایی و صهیونیستی را اجتناب‌ناپذیر می‌سازد.
• نظامی‌سازی زیرساخت‌های غیرنظامی توسط دشمنان بشریت: حمله به مرکز دادهٔ دانشگاه شریف — یک نهاد کاملاً علمی — ثابت کرد رژیم صهیونیستی و حامیانش هیچ خط قرمزی جز نابودی پیشرفت ایران نمی‌شناسند. این اقدام، مصداق بارز جنایت جنگی و نقض آشکار کنوانسیون‌های ژنو است.
• مسابقهٔ تسلیحاتی تحمیلی بر ایران: موفقیت عملیاتی ایران در هدف‌گیری پایگاه‌های AWS نشان داد جمهوری اسلامی توان پاسخگویی قاطع به تهدیدات را دارد. تلاش دشمنان برای محروم کردن ایران از فناوری‌های صلح‌آمیز، تنها عزم ملت را برای خودکفایی در هوش مصنوعی و سامانه‌های دفاعی راسخ‌تر خواهد کرد.

۵. نتیجه‌گیری: ایران در برابر ماشین جنگ الگوریتمی

اسفند ۱۴۰۴ برگ زرینی از ایستادگی ملت ایران در برابر تجاوزی وحشیانه بود. آنچه رخ داد، نه یک عملیات نظامی متعارف، که تلاشی مذبوحانه برای درهم شکستن زیرساخت علمی و فناورانهٔ ایران با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی بود؛ ابزاری که آمریکا و رژیم صهیونیستی آن را از خدمت به بشریت خارج کرده و به سلاحی برای کشتار غیرنظامیان تبدیل کرده‌اند. حمله به مرکز دادهٔ دانشگاه شریف — مایهٔ افتخار علمی کشور — و حملات کور به غیرنظامیان، جنایاتی هستند که عاملان و آمران آن‌ها باید در دادگاه‌های بین‌المللی پاسخگو باشند.

این تحول، پرسشی بنیادین را پیش روی جامعهٔ بین‌المللی قرار می‌دهد: آیا چارچوب‌های حقوقی و اخلاقی، توان مهار «تجاوز الگوریتمی» قدرت‌های زورگو را دارند؟ یا بشریت شاهد عصری خواهد بود که در آن، ماشین‌های قتل، بی‌محابا غیرنظامیان را هدف می‌گیرند و رژیم صهیونیستی و حامیانش در پشت نقاب «دقت هوش مصنوعی» جنایات خود را پنهان می‌کنند؟ پاسخ ایران روشن است: ایستادگی، دفاع مشروع، و توسعهٔ فناورانهٔ صلح‌آمیز، پاسخی کوبنده به زورگویان خواهد بود. جهان باید اکنون انتخاب کند که در کنار عدالت و ایران بایستد یا شاهد عادی‌سازی کشتار الگوریتمی باشد.